กุจับกบ..ทำมัยวะ เออ นั่นดิ

ไปเอาผลตรวจเลือด และฟิล์ม x-ray ปอด แผ่นใหญ่ (มาก) ที่ตึกเมืองไทย-ภัทร มา
อิตอนที่เดินขึ้นไปเนี่ย ยังแอบคิดว่า เออ มันสวยดีนะ ขึ้นจากทางด้านข้างตึกอะ
เค้าจัดไว้เปนแนว garden งามๆ บันไดทางเดินขึ้นก้อเปนแบบไม่ชัน แต่หน้ากว้างมากอะ
ประมาณ 2 ฟุตกว่าได้ แต่ว่า ไฟมันสลัวๆ และน้อยมาก
ยังแอบคิดอยุ่เรย ว่ามานั่งจีบกันได้เรยนะเนี่ยยยย

ทีนี้อิตอนกลับอะ มันต้องถือแผ่นฟิล์ม ซึ่งใหญ่มากๆ +ความมืด และความบ้าบอของกุ
ทำให้.. กุเสียการทรงตัวอย่างแรง

ลองนึกภาพดูงิ สาวสวย (คิดไปเอง) กำลังเดินปล่อยให้ผมปลิวตามลมหนาว
ลงมาตามบันไดอย่างช้าๆ แล้วกุก้อล้มลงอย่างช้าๆ อันนี้ไม่ได้สโลว มันเปนเองงะ
เพราะพยายามจะทรงตัว แต่กุกัวฟิล์มเปนรอย

และแล้ว... กุก้อตกลงไป 1 ขั้นบันได ในท่ากบ T T
เจบสัด เชี้ย ..เจบเข่าจนลุกแทบไม่ขึ้น เจบตีง เพราะมันพยายามจะจิกพื้น เชี้ยสีเล้บหลุดเรย
เจบมือขวาที่มันพยายามจะเป้นกบ ร้องอ๊บๆ อยุ่
แต่ที่เจบมากกว่าคือ เอวกุนั่นเอง ในขณะที่ฟิล์มกุ ยังมีชีวิตอย่างปลอดภัย ........ไม่ยับ


แสร่ดดดดด กุตกบันไดอีกแระ

เงยหน้าขึ้นมา อิเชี้ย 100 เมตรข้างหน่า มันคือป้ายรถเมล์ T-T
จะมีคัยเหนกุล้มมั้ยวะ แต่ที่แน่ๆ ลุงที่เดินตามกุมาเหนอะ หันมายิ้มให้กุด้วย
ลุงคะ ลุงจะยิ้มทะมายคะ คนตกบันไดนะคะ เจบนะเนี่ยยยยย

จำได้ว่าตอนเด้กๆ เวลากุหกล้ม หรือตกต้นไม้
กุจะเจบแค่ส่วนที่มันกระแทกกะพื้นเท่านั้น แต่นี่ กุกลับเจบเอวด้วย เช้ดเข้
แม่งมาตามอายุ จะหลอนกุไปทำมัยวะ สาดดดด

เดินต่อไป ทำหน้าสวย เชิ่ดเข้าไว้ๆ (ปอมสอนมา)
แต่ในใจแม่ง เจบสัด เจบเข่า จนอยากเดินกะเพลกๆ
เจบนิ้วตีงข้างซ้าย แต่เชิ่ดเข้าไว้ๆ เจบฝ่ามือขวา แต่ไม่เปนรัย กุทนได้
เจบเอวจนอยากนึกว่า สะโพกกุครากมั้ยวะเนี่ย เชี้ย

มาถึงห้อง โอววว เจบว่ะ ถอดกุงเกงยีนส์ออกโดยด่วน
เลือดออกเข่า เชี้ย แม่งยังอุดส่าเลือดออกอีก

T T






ตอนนี้กุก้อยังเจบเอวอยุ่ ... ToT